De ronde van Thuseti en Kakheti

Omdat Thuseti, de andere meer oostelijker gelegen bergstreek,via de Acyntapas onmogelijk de bereiken was, ben ik zo weer riching Tbilisi afgezakt. Het was een moeilijk te rijmen rit die was gestart in de stille eeuwige bergen en eindigde in de hoofdstad vol toeters en uitlaatgasssen. Dit omvat in 1 adem Georgie, een land vol contrasten. De bouwwerf van drie jaar terug, toen ik hier voor het eerst was, stond nog steeds in de steigers. Ik kon er Joanna ontmoetten die vond hoe haar Polen zo de charme van chaos en onbevangenheid had verloren, en alsmaar meer op Duitsland begon te lijken. Hier lijkt deze weg nog ver weg, al zou het tij met de komende presidentverkiezingen in mei kunnen keren. De Georgier ligt hier alles behalve wakker van en geniet met volle teugen (lees eten en drinken) van elke dag.

Gurdjaani.
Begrafenismaal waarbij menig wordt getoast om de overledene.

Akmeta-Gurdjaani.
Givis vrolijke liederen opweg naar huis na een bezoek bij de schoonfamilie

Akmeta.
De dochters van de wijnboer,Nato en Teona bij de schoonfamilie.

Gurdjaani.
Nora ontcijfert mijn schetsboek.

Pshaveli.
Lia heeft mij perzikken en een paar kousen van Turkse makelij.



Omalo.
Soldaat met mijn fiets.

Zemo Omalo.
Oud Omalo in de ochtend.

Opweg naar Omalo.
En panne.

Opweg naar Omalo.
De groet van de herder.

Ujaarma.
Toast uit de augurkenbokaal.

Twee dagen later verliet ik Tbilisi langs menige waterwegen, daarmee bedoel ik dat de weg door menig meertjes en rivieren het wegdek vulden. Die eerste avond bereikte ik Ujarma in de hutsende regen via rijen verkleumde soldaten, alsof ze zegeloos van het slagveld terugkwamen en betekenisloos mijn pad kruisten. de eerste gastheer die zich bij het binnenrijden van het dorp aandiende onder het portaal van een verlaten cafe stond echt wel te wankel op zijn benen en ik deed alsof ik zijn dronken Russisch niet begreep. "Ti moj gost" riep hij herhaaldelijk na. Als bijna vanzelf diende een tweede gastheer inclusief een koe zich aan en was de verse koemelk heerlijk zacht en de chacha in een glazen bokaal waar ooit augurken hadden in gezeten niet te versmaden. Ik was tegen de boer nogal te enthousiast in gegaan op het verstaan van Russisch en na enkele glazen vlogen verhalen van bommen uit de tweede wereldoorlog nog even voorbij het boerenerf. "Hitler Kaput" en "auf wiedersehen" terwijl de vrouw mijn bedje opmaakte en de 2 zonen en tante naar een verschrikkelijke Argentijnse soapserie keken die gedubt was in het Georgisch en bol stond van onwaarschijnelijke dramas en melige romantiek. In de ochtend kwam de pas van 1600 meter over de Gombori-bergen richting de vlakte van Kakheti,de wijnstreek,als een tegendraads monster onder mijn wielen terecht. Toch het was maar een klein lief ding vergeleken met de pas richting Thusheti van net geen 3000 meter. Dit bospad kronkelde zich onbarmhartig langs de rotsige vallei bij de rivier tot er zich hogerop nog enkel koude en rotsen aandienden en er aan deze pas geen einde leek te komen.Enkele Lada Nivas en Kamaz-kamions gromden mij op mijn eenzame weg naar de top voorbij. Door de ochtendlijke regen, een erg slechte weg en platte banden bereikte ik pas bij schemer de eerste bewoning aan de andere kant van de berg. Een potsierlijk Zwitser aandoend hotel vol eigenaardige figuren ruilde ik die nacht in voor mijn tent. Omalo, bekend om zijn oude vestigingstorens waren de volgende dag prachtig in de ochtendmist, mijn zoektocht om melk, liep dood op het landingsveld voor helikopters, eerder een grasveld en wat roestige draad eromheen, waar de soldaat van wacht de halve kazerne optrommelde, tevergeefs om mijn musli van melk tevoorzien. Het is hier altijd wel een beetje Fanfare van honger en dorst, al weet de Georgische traditie hier meestal wel een antwoord op te geven in zijn vruchtbare valleien. Het grote probleem van Georgie is niet het ontbreken van grondstoffen maar eerder het organiseren van export. Sinds 2006, de grootste afzetmarkt, Rusland, het land economisch boycot, leven de meeste Georgiers van een heel karig loon.
De rijkelijk gevulde tafels zijn er daarom niet minder om. In Gurdjaani werd ik door Nora ontvangen in haar huis langs de grote weg richting Azerbadjan. Hier had Fanny een jaar gewoond toen ze in de bibliotheek van Gurdjaani werkte. De kippen op het erf als haar kinderen. Gisteren heb ik samen met de wijnboer Givi, de begrafenis van een buur bijgewoond. Het gebeuren startte bij het huis van de overledene waar de mannen op straat bijeenkwamem en de vrouwen binnen rouwden. De overledene werd in een open kist naar buiten gebracht gevolgd door zijn vrouw en dochters die hun verdriet onbeschaamd de vrije loop lieten. De stoet ging eerst richting de begraafplaats waar de iedereen die het wou de put hielp delven. Aan het banket, waar aan een lange tafel meermaals werd getoast op de overledene. De avond ervoor hadden we nog naar Nato, de dochter van de wijnboer, haar trouw op dvd gekeken, die in dezelfde plaats was doorgegaan. Het vieren van het leven en de dood volgt zich hier in gestaag tempo op. Van het oogsten van de druiven was tot nog toe weinig in huis gekomen. Maar Givi beloofde dat we'r morgen aan beginnen!!!