Vrijdagochtend liet ik de gekte van de hoofdstad achtermij op zoek naar de eeuwige bergen. Via de grote weg richting Vladikavkaz, de hoofdstad van Noord-Ossetie nam ik ergens halverwege de afslag Shatili. Hier had ik 3 jaar geleden in een ijzeren barak die dienst deed als winkel en bakkerij mij te slapen gelegd. De bakkerin van dienst was er niet maar Tsito, de winkelier herkende me direkt. (ik op mijn beurt hem aan zijn grote oren) Het ijzeren barakje was vergeleken met 3 jaar geleden vervoegd met een fruitkraam. Ik kreeg er enkele appels en peren toegestopt, een nuttig ranstoen op een als maar steiler oplopende weg. Een dreigende lucht stortte zich in de vooravond op de weg in menige kleine riviertjes, tot ik het kleddernat voor bekeken hield en een dorp een grindpad hogerop naast de weg mij bij de plaatselijke dorpelingen vervoegde onder het overhellend golfplaten dak van het winkeltje te barisako. Het brood, een stuk kaas en 2 tomaten dat ik er kocht waren achteraf gezien overbodig. Terwijl enkele kinderen tussen de pijpestelen stapels schoolboeken van de bus haalden naar hun school te brachten werden enkele papieren gewisseld tussen de buschauffeur en een man in militair kostuum. Toen hij me met de wijsvinger tegen de keel tikkende gebaar gaf als antwoord op mijn vraag waar ik mijn tent kon zetten wist ik hoe laat het was. er was boter op het brood, zout op de tomaten en het hemelwater veranderd in vodka. Mijn kleren dampten boven het houtvuur,terwijl Mamuka Arbuli tevergeefs zijn tv van post veranderde, maar er was geen ontkomen aan, de bulderdende speech van de president van Georgia aka Shakasvilli werd door het strot geramd, alsof hij het einde van zijn leidersschap voelde naderen em menig mediakanaal tracht te bespelen om zijn georgisch huishouden te redden of beter zijn eigen vel. Gelukkig was er nog het Russische tv-kanaal die Benny hill-achtige sketchkes van slavische madammen met blote tetten toonde, terwijl er af en toe een windvlaag vol herfst door de bossen tegen het het houten huis tikte en er storing kwam op het toestel. Mamuka werkte aan de grenspost met Tsjtsjenie een stuk hogerop in de bergen vandiezelfde vallei richting Shatili. Hij vertelde me dat de Acyntapas van 3400 m al fietsend onmogelijk was, en dat ik de ganse weg terug zou moeten fietsen wilde ik de andere bergstreek,Thusheti, iets oostelijker, nabij de grens met Dagestan, bezoeken. Wanneer ik 2 dagen later opweg naar de Acyntapas, met een prachtig getekend papieren plannetje op het stuur, getekend door een kamperende Georgier in het extreemste punt van de vallei waar een 4maal4 kan geraken, op een hoogte van 1924 meter ik ineens op een hoogte van 1921 meter beland tussen het struikgewas, speelt zich een heimelijke coctail van Johan Bruyneels'val in de tour van 1991 en de woorden van de Georgische douanier Mamuka Arbula door mijn hoofd en het het besef dat ik op dit klote ezelspad voor geen meter op schiet en de 3400 meter nog verre van thuis waren. gelukkig waren het paard,de waren en zijn ruiter ongedeerd, ik zette mijn ezelspad verder op weg naar een bij eerste aanblik verlaten dorp, waar ik voor de regen schuil onder het dak van een bokrijkachtige ruine.
Deze keer komt er een echte ruiter op zijn paard toegesneld, hij woont het huis hogerop de bergflank en nodigt mij uit, mijn 2 zwaarste achtertassen belanden als gegoten aan het zadel van zijn wit paard, ik kan zijn tred onmogelijk volgen en binnen de korste keren verlies ik hem volledig uit mijn veld. Even maak ik de bedenking dat ik misschien te gauw mensen in vertrouwen neem en de rover in galop in zijn handen wrijft. Een weinig later zit ik in de voorplaats van die ruiter zijn rovershol tussen dierehuiden van grote hermelijnen en wolven,arendspoten en eten we muskusratachtig biefstuk in de achterplaats waar 2 ijzeren bedden en een petroleumlamp ons katapulteren in een tijd van voor de Franse revolutie. (ik denk dat ze toen ook al met buskruit schoten: het geweer lag te blinken in de voorplaats)De posters van p-magazine-achtige babes en de t-shirt van de broer van de ruiter,"Up to Istanbul-Champions Leauge 2005" konden dit sprookje niet doorprikken. Broer ging zijn patatten spoelen bij de rivier en maakte het vuur aan, ruiter vertrok bij valavond voor een onbekende missie die hem pas de volgende dag zou terugbrengen. Bijgevolg kon ik met broer de kamer delen. Hij rookte pure wiet die hij met gazettepapier rolde en keek oneindig lang in het vuur tot enkel de petroleumlamp nog enig licht in het rovershol gaf, zelfs de tijd tikte niet want geen van ons had deze bij hem. (Mijn kilometerteller buiten beschouwing gelaten die buiten op mijn fiets stond) Daarbuiten hadden ze als met bloemsuiker een melkweg gegooid dat het een lieve lust was en dronken heerlijk zoete thee van rozebottels voor het slapen gaan.
Van al die wiet bleef broer veel te lang naar mijn zin in zijn bed en liet ik een zak met worst en 2 blikken vis achter die ik 2 dagen eerder van veel te vriendelijke georgiers had gekregen waarmee ik in mutso had gekampeerd. Want het zou vooral mijn veel te zwaar geladen paard zijn dat me die dag nekte. De oude man een huis hogerop in het dorp, er waren 4 huizen in totaal waarvan 2 bewoond en 2 verlaten, was blij met mijn komst en voelde mijn fiets veel te zwaar voor de geplande tocht. Ik was nu reeds tot hier geraakt en bovendien zou het evenveel moeite kosten om nu terug te keren. Met fierheid toonde de man hoe hij hier leefde in een huis van leem en stro, inclusief de winter,het grote aardappelveld,de houtvoorraad en zijn door bergwinden verweerde gezicht logen er niet om. Zijn baseball-muts met het opschrift "Eternal Images" moeten jullie maar geloven. Nl. Ik had mijn batterij van mijn digitaal cameratje in Andys'kamer in Tbilisi gelaten en heb dus bijgevolg dit alles enkel op film vastgelegd. Een les in nederigheid, daarom zijn de bergen zo hoog.
Groeten terug vanuit Tiblisi, morgen richting Kakheti en zijn druiven
Karkat, het ga jullie goed.
Koen
het enige beeld van deze tocht,samen met de kampeerders Dato, Iraklio en Patrik te Mutso
No comments:
Post a Comment