TRANS COOKASIAN TOUR

Lofzang (Kristina zingt)

2009-10-28T04:42:00.000-07:00

Een ode aan de mensen die ik op mijn tocht mocht terugzien of voor de eerste maal ontmoeten.Het blijft ondanks de herhalende kadans van de fietser een boeiende zoektocht in een ongelooflijk mooi gebied. Letterlijk heb ik de grenzen afgetast en beseffend welke vrijheden wij genieten. Nu kijkend, hier, hoe mooi deze mensen wel zijn en hoe ik ze, daar, voor altijd in gedachten zal meedragen op mijn volgende tochten.

Op zoek naar het zwarte goud.

2009-10-28T03:42:00.001-07:00

Vanuit Debaltsowa heb ik voor een laatste maal mijn rug over mijn stuur gekromd op zoek naar het zwarte goud te Liscizcank.
Ergens halverwege vond ik er de nacht te Artemick, waar ik mij in het clubhuis van de jagers nabij de terillen, er zijn er tientallen in de streek, kon te slapen leggen. Gelukkig hadden de jagers mij genoeg verdoofd met de plaatselijke Artmickse Snaps om althans het eerste deel van de nacht van de muggen en ander jeukend ongedierte weinig te merken. Vroeg in de ochtend vervolgde ik mijn zwarte zoektocht.
Te Lisciczanck vergezelde Anatoly mij op museumbezoeken en rondritten met zijn auto in het teken van de mijnen. Je kon er hier met nog 4 werkende mijnen moeilijk naastkijken. Sinds hier in 1793 de eerste steenkool werd ontgonnen groeide het plaatsje gestaag uit tot een stad. Dit trok in de volgende eeuwen ook andere zware industrieen aan zoals Metaal en chemie. Vanop een veilige afstand wordt deze bloeiende economie in beeld gebracht op pamfletten en kalenders van de stad. De produktie van steenkool kende zijn grootste bloei in 1971 maar is vandaag flink teruggeschroefd tot enkele luttele ton. Ook al zijn de mijnen nu allemaal private ondernemingen, binnen deze stiel van mijnwerkers, waar ze fier op zijn, is een groot samenhorigheidsgevoel, het 'communistische' karakter is nog steeds merkbaar. In de grote zaal van het administratief mijnwerkersgebouw hangt nog steeds een rode vlag en het postuur van Lenin. In de grote kleedruimte hangen de mijnwerkerskostuums aan haken tegen het plafond,als levende museumobjecten dicht bijeen. Sigaretten worden hier zelden met lucifers of aanstekers ontstoken, je krijgt de gloeiende kogel van je collega, het altijd brandende vuur van de mijnders.

Een wazig digitaal beeldje dat mijn films van de mijnwerkers redde...

Terillen te Lisciczanck (olie op hout)

Museumbezoek met Anatoly te Lisciczanck

Het clubhuis van de jagers te Artemick

cookasianmeal part 11

2009-10-28T03:38:00.000-07:00

middagmaal te Stachanov

*****Lisitsjansk-Donetsk

2009-10-26T08:42:00.000-07:00

La reine d'Ukraine
Remember les specialistes d'enfer du nord...

Radio Schacht 41

2009-10-23T00:56:00.000-07:00

Hier vanuit het Zuidoosten van Oekriane waar ik hoop de komende dagen een reeks te maken van de mijnwerkers van de streek rond Donetsk.
Gisteren aangekomen in Debalstova vanuit Atstakhan per trein, een rit op het spoor van 22 uur.
Mijn Russisch visum liep ten einde waardoor ik genoodzaakt was de Wolga al sporend te volgen.
Op de Trein Baku-Kiev passeerden we Volgograd,alias Stalingrad, waar tijdens WO2 een grote slag werd geleverd, een standbeeld van Moeder Rusland met zwaard van 72 meter is op zijn zachts gezegd impressionant. Ik deelde de coupe met Tsatsaviska,Albert en Marina, en op deze lange treinreis leerde ik heel veel over hen. Zo was Marina Linizink van Origine een volk dat zich deelde over Azerbadjan en Dagestan en van Perzische oorsprong was.Bij de grens werden haar handig toegebonden dozen vol hazelnoten,walnoten en granaatappels streng geviseerd door de Russische grenscontrole, mijn tassen werden daarentegen een weinig gekontroleerd, zo zijn de Georgische chacha en Dagestani-Cognac reeds veilig in Oekraine geraakt.
Vanaf volgende week staat de fles klaar in Hansbeke!
Nu nog even het zwarte goud achterna.
Groeten Koen

De groeiende terille van de nog werkende mijn te Lisitsjansk

De ster van Astrakhan

2009-10-23T00:54:00.000-07:00

Bye bye Russia, mijn laatste tekening op Russische grond.

Lenin opstap in Astrahan

Met een prachtige aankomst op de mooiste avenue van de wereld, Avenue Lenina...
Na dagen van leegte over de steppe was het water van de Wolga en andere wateren meer dan welkom. Het prachtige krim, een oude omwalling met kerken, werd gebouwd op een eiland. De tijd te kort om hier langer te blijven, zetten mij na een carwashbeurt en het afwimpelen van enkele cokesnuivers op zoek naar geld (dus:ik)op de trein richting Oekraine.

CarwAshtrahan

Spoorwegbrug over de Wolga

cookasianmeal part 10

2009-10-23T00:51:00.000-07:00

Khinkal, de Dagestan-variant op de deegflappen van wat de Georgiers hun nationale trots noemen, en de Dagastani ook...

De driedaagse van de Steppe

2009-10-23T00:48:00.000-07:00

Met een veldrit in lijn door de Sahara...

Op weg naar de Kaspische zee wordt het landschap alsmaar uitgestekter.
De gigantische akkers wordt ingeruild voor olievelden in een ondragelijke leegte.
De wind krijgt dichter bij de zee meer vrij spel, en ik kan hier kilometers voor mij uitstaren, en hopen dat het daar bij de horizon iets gezelliger zal worden, het duurt zo wel enkele dagen en de automobilsten vertikken het mijn tweewieler mee te nemen...
*
Te Velichavkoe ben ik terhoogte van het Noorden van Dagestan. Vele Dagestani zijn tijdens het communisme naar hier geimmigreerd. Mustafa en Aicha verwelkomen mij op hun grote erf vol schapen en koeien in de nog grotere vlakte. Mustafa kwam na zijn carriere als worstelaar zo een 40 jaar geleden hierheen wonen. In de oneindige steppevelden is het ook een flinke sport om je kudde hier bijeen te houden. Van op het grote bed-zetel object en de koran in een plasticzak aan de wand kijken we naar een kunstschaatsen-contest op de TV.
*
Te Komosckumsk, we zijn nu nu echt te midden van het lege landschap. Sinds de jaren 50 kwamen hier ganse families uit China wonen, de olievelden boden veel werk. Bij het binnenrijden van het stadje wordt ik onmiddellijk naar mijn dokumenten gevraagd, en wordt mijn handelen naar een plaats voor mijn tent in de kiem gesmoord door de twee uniformen, een jonge Aziaat en een oudere Rus. Lichtelijk gedwongen richting het plaatselijke gasthuis krijg ik ook daar geuniformeerd bezoek, zonder blozen gaan ze mee tot op mijn kamer om de weg die ik tot hier aflegde op mijn kaart uit de doeken te doen. Nee,meneer de politieagent in Mozdok ben ik niet geweest...
*

Dagestanse gastvrijheid

In Rusland is gewichtheffen populairder dan wielrennen.

Het ontbijt

Onderweg in de olievelden

cookasianmeal part 9

2009-10-23T00:47:00.000-07:00

Soldatensoep op de grens van Noord-Ossetie en Ingoesetie

De Ronde van de grensstreek

2009-10-23T00:46:00.000-07:00

Met een solotocht in de donker...

De Volgende ochtend reed ik vanuit de hoofdstad in Noordoostelijke richting.
De grote weg richting Groznie met vooral veel tomatenverkopers verliet ik al gauw om het Tsjetsjeense stuk van de Noord-kaukasische taart te vermijden.
Mijn kaart was niet van alle wegen voorzien maar de herfstzon scheen mild en de mensen vriendelijk, dus met een goed gemoed scheerde ik over de wegen op weg naar de Kaspische zee.
Grafdelvers,Koewachters en fietsende mannetjes passeerden die dag het decor. Die was nl. helemaal niet bergachtig meer en zo was het rustig fietsen over glooiende velden. Sinds De Ronde van Balkaria was er wel 1 opmerkbaar gegeven bijgekomen, nl. die van de politiecontroles. In de vallei op weg naar de Elbrus, begon er eentje moeilijk te doen omtrent het feit dat ik mijn immigratiekaart elke 3 dagen van een stempel moest laten voorzien, kwestie van mij te lokaliseren. Waar dit moest gebeuren was hem ook niet duidelijk, dus ik maakte er mij geen zorgen om. De andere controles langs de weg in de Elbrus-regio hadden er mij nl. niet attent op gemaakt. Het was gewoon goed geprobeerd van hen...
Nu op weg naar Kurskaya.
Ik wist van betrouwbare bronnen, nl de kleinzoon van onze nationale Balkardische dichter dat het in Noord-Ossetie veel rustig was geworden en ik via een heel klein deeltje ervan het eigenlijke Rusland kon bereiken. Twee kleine puberale grenswachters met veel te grote geweren in hun put gelegen post lieten mij Kabardino-Balkaria verlaten. De eerste plaats in Noord-Ossetie, een rustig boeredorp omringd door steppevelden werd slechts verstoord door 3 spelende kinderen, de kleinste met een speelgoedgeweer weliswaar. Toen ik hen portreteerde was hun respect naar mij toe ontzaggelijk groot, alsof ik hen met dit beeld voor even uit hun situatie bevrijdde, alle drie schudden mij heel vriendelijk de hand. Andere mensen, verderop in het dorp werden liever niet gefotografeerd, ik op mijn beurt respectvol naar hen toe. Terug in de velden, die mij vooral aan de Bessarrabische steppevelden van Moldavia deden denken, bleef de weg koppig rechtdoorlopen,al wou ik, zo beschreef mijn kaart toch, dat er een weg naar links zou lopen noordwaarts. Een vriendelijk oud mannetje met zijn fiets vertrouwt me toch deze weg toe opweg naar mijn bestemming. Een weinig verder een volgende post met prikkeldraad en Russische soldaten in blauwe uniformen. Ze onthalen mij hartelijk en nodigen mij zelfs uit naar hun betonnen kantine achter een lage muur voor een bord heerlijke bouillon-soep en wat brood, om mij enigzins wat energie te geven voor het volgende luik van de rit. Ze vertellen me dat ik Ingoesetie zal binnenrijden. In hun pover Engels waarschuwen ze wel: " Don't stop in Mozdok Go Go! "
Met een verse adem vervolg ik mijn weg, al gauw volgt een nieuwe post bij de rivier net voor Mozdok. Zo dicht tegen de Tsjetsjeense grens heb ik mij op verboden gebied begeven, ik wordt voor verhoor mee genomen naar de zwaar bewaakte kazerne te Mozdok.
Het krioelt er van wachters,soldaten en geheime politie. De Alpundustria van de Elbrusregio was hier het best te beschrijven als Warundustria. Het conflict levert vele banen voor Russen welteverstaan. Met mijn paspoort op hun dashboard wordt ik, fietsend, naar daar begeleid. Daar ik niets te verbergen heb, en ik nu onder hun hoede de weg verderzet voel ik me wel meer op mijn gemak. In het bureau wordt er een tolk bijgehaald die wat Frans kan, allen heel correct en beleefd. Al gauw zien ze ook de absurditeit van hun onderzoek naar mijn missie in. Mijn digitale camera vertelt mijn Georgisch verhaal, ze ondervragen heel scherp bij de eerste beelden maar zwakken al gauw af als ze beginnen te beseffen dat ik enkel een toeristische missie heb. Ik vertel hen niet dat ik een fotograaf ben om het gebeuren niet nog complexer te maken. Door hun lange ondervraging is de zon al dicht bij de horizon gezakt en bereik ik bij schemer de volgende grenspost die Rusland inleid, een grenswachter met een grote kop en een nog grotere pet drijft wat de spot en het is een overbodig en dom van hem mij te vragen van waar ik kom. Een jonge blonde Russische soldaat controlleert enkele Tsjetsjenen met maan en sikkel hangertje. De grote kop heeft nog steeds mijn paspoort vast al is er geen echte bedoeling meer, vervelend stil valt de nacht. Hij veronderstelt dat ik geen licht op mijn fiets heb en hoopt mij zo te vangen, hij vraagt hoeveel geld ik bij me heb en ik doe alsof ik hem niet versta. De grote kop heeft zijn spelletje op, maar mijn wedstrijd om vrijheid nog niet gespeeld. Een eind verderop is de weg opengebroken en is het moeilijk rijden over de kiezels in het zwart van de nacht. Nadat een onbekende jeep mijn weg kruist, zich 180 graden draait en dan net voor mijn neus zich heel langszaam terug draait over de weg, zodat ik bijna genoodzaakt ben te stoppen, begint het grind nu nog nerveuzer onder mijn wielen te schuiven. De weg is nog lang tot het volgende dorp, Kurskaya. Ik besluit een eind verderop bij een een bomenrij en wat groen dat 2 grote velden scheidt, mijn tent op te zetten.
De volgende ochtend wordt ik in Kurskaya nog een laatste maal om mijn geld gevraagd bij een politiekontrole. Hij (alsof de jongere broer van de grote kop van gisteren) vraagt: Skolke Skolke? Hoeveel Hoeveel? Ik zeg: Male male Weinig weing. verveeld om mijn antwoord heeft hij mijn paspoort terug. Samen met het alsmaar vlakker wordende land opweg naar de monding van de Volga in de Kaspische zee worden ook de controles milder en geringer. Nog 1 enkele opflakkering van een gefrustreerde politieagent in de oneindige velden met oude kolchozen houdt mijn paspoort op hun dashboard, voor even dan toch...

Noord-Ossetishe pauze (perenlimonade, brood en kaas)

Vriendelijk oud ventje opweg naar Mozdok

cookasianmeal part 7

2009-10-23T00:45:00.001-07:00

De Balkardische trots, bloedna.
Zongedroogd koevlees gebakken in de pan, hier geserveerd met aardappels

De Ronde van Balkaria.

2009-10-23T00:43:00.000-07:00

Met een klimtijdrit op de Elbroes...

Sochi de Russische riviera aan de Zwarte zee had een heel ander gezicht dan zijn Georgisch broertje aan de overkant van het water. Hier werd alles in gereedheid gebracht om in 2014 hier de wereld te ontvangen en vooral aan de wereld te tonen dat Rusland De stad van de toekomst heeft. Hier worden nl. binnen 5 jaar de Olympische winterspelen georganiseerd, en alles wat niet in dit plaatje past, zoals oude sovjetarchitectuur en Flats vol vluchtelingen uit het Abchazie-conflikt moeten wijken voor dit groots opgezet spektakel. Via Rob Hornstras'site (the Sochi Project) kom je hier meer over te weten.
Ik bleef slechts een kleine tijd in de stad omdat mijn Kaukasustour zijn naam niet waardig zou zijn zonder de Elbrus, tevens de hoogste berg van Europa te trotseren. Of eerder heel even onder zijn ontzagelijke grootsheids te bezwijken. Een heus skistation ontsiert enigzins wel zijn ongereptheid, maar dankzij de lift konden we deze reus enigzins comforttabel in het oogwit kijken (lees zijn eeuwige sneeuw).
De berg van 5647 meter groot is gelegen in Kabardino-Balkaria, een deelrepubliek binnen de Russische federatie die hier Kabarden en Balkarden huist. Het is een moeilijk deelbaar territorium daar ze over dezelfde hoofdstad, Nalchik beschikken. In Bylym, enkele Balkardische dorpen van de voeten van de reus verwijderd had ik het geluk, na enig aandringen weliswaar om mijn tentje van een veilig tuin te voorzien, de schilder-grafieker-beeldhouwer Muftar Oezdenof te ontmoetten, binnen de Sovjetunie was zijn kunst onder de rode censuur onderhevig maar had hij een veel grotere bereikbaarheid. Nu is deze censuur weg gevallen maar is het gevangenis gevoel veel groter geworden. Zijn persoonelijke schriftuur is in al die jaren ook gevormd en het is moeilijk deze nu van dag op dag te veranderen, zo zie je dat nieuwe beeldhouwerken op openbare plaatsen nog steeds naar de sovjettijd ruiken. Muftar is Balkard en zijn spreken verwant met de Turkse moedertaal,De Kabarden daarentegen spreken een taal verwant aan de Perzische, beiden zijn het wel Moslims. Deze religie is dan ook de grootse gemene deler van alle Noord-Kaukasische volkeren. Toch zie je hier weinig opzienbarende moslim-architectuur, en zijn het heel nieuwe bouwwerken. De volkeren van de deelrepubliken hebben nog steeds aan de Russen te gehoorzamen en worden aan dagelijkse contole van het politie-apparaat onderworpen en zo aan hun grote onderdrukker herinnerd. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe dit op het gemoed inspeelt om zo geviseerd te worden. Vanaf het einde van de tweede wereldoorlog werden velen naar Kazakstan dedeporteerd omdat ze, zo vertellen de Sovjets, gekollaboreerd hadden met de Nazi's. Tussen 1944 en 1956 werden de Balkarden door deze maatregel bijna gehalveerd, tot op vandaag zijn ze slechts met 180 duizend. Muftars'beste vriend was een dichter en woonde in de hoofdstad, Nalchik. De volgende dag was er te Nalchik een herdenking naar aanleiding van de geboortedag van Kjazim Metsiev, de invloedrijkste Balkardische dichter, die ook gedeporteerd was naar Kazakstan maar op enigzins hoge leeftijd daar was overleden.
Pas in 1999 is zijn lichaam overgebracht naar zijn geboorteland en is er een herdenkingsmuseum voor alle slachtoffers van de deportatie gebouwd in het grote park aan de rand van de hoofdstad.
Bloemen werden bij zijn graf neergelegd door mannen met vreemde mutsen en vrouwem met lippenrood. In de avond was er een voorstelling in het muziektheater waar alle grote heren onder de Balkarden, samen met andere grote heren van hun broedervolkeren o.a. Dagestan en Tsjetenie een vertoning gaven als onderdeel van de herdenking, maar eigenlijk weinig met de herdenking van onze dichter zelf te maken had.
Het was eerder een potsierlijke voorstelling van presidenten en afgevaardigden die elkaar het allerbeste toewensten en veel te groots uitgevallen boeketten, fruitmanden en flessen met de lekkerste cognac aan elkaar gaven. In hun speechen bulderden van onderdrukte stemmen van niet erkende volkeren.
Op het podium volgde een opzwepende volksdans als symbool van het verlangen naar hun identiteit.
Als klap op de vuurpijl werd de avond afgesloten in de zaal van een restaurant enkel voor deze grootheden bestemt.
Daar ik in goed gezelschap was van onze dichter mocht ik mee aan tafel schuiven met de grote heren.
Niet anders dan bij de Georgiers werd er menig getoast hier vooral op de vergeten namen van hun volkeren, deze werden zoveel herhaald dat ze op den duur als abstracte holle dozen achterbleven in de vallende nacht en we vooral allemaal dronken werden.

Elbroes-pose

Elbruz, een Kabard en een Balkard, samen het metsersduo op de camping aldaar.

De vallei van Baksan onderweg van de Elbroesberg

Bylym, Muftar Oezdenof en zijn gevolg

Herdenking te Nalchik

Mustafa tijdens het maal na de herdenking

Victor, Mustafas'zoon is gewichtsheffer en recht hier de deur van zijn auto.

cookasianmeal part 6

2009-10-10T04:59:00.000-07:00

pruimen op siroop

Black sea sounds) )) )))

2009-10-09T08:47:00.000-07:00

Na een lange radiostilte vanuit Svanetie, de bergregio op de grens met Abchazie, ben ik gisteren in Batumi bij de Zwarte Zee aangekomen. Een stad met zicht op de wereld en met internet. Pas Zondagavond kan ik de boot nemen richting Sochi in Rusland.
Loveboat richting het land van de Russen
Koen

The Svan-end.

2009-10-09T08:25:00.000-07:00

Met een doffe knal, als een geweerschot uit de oude doos, kwam ik tot stilstand, gelukkig waren we reeds een eind over de top richting de bewoonde wereld. Aan de rand van de bewoonde wereld was net tante Lela op bezoek, die reeds jaren in Sint-Petersburg woonde. Ze arriveerde net in het dorp toen ik met mijn gehavend ros en doorweekte schoenen uit de bergen kwam, zij op haar beurt van de andere kant, uit de metropool. Met oudere mensen zoals haar, kan ik mijn beste Russisch bovenhalen; met jongere zoals haar nichten is het Engels meestal te pover om een deftig gesprek mee te beginnen. Een andere sprekende verschil tussen jong en oud, omtrent het fotograferen, is dat de oudere veel gemakkelijker poseren voor een foto en jongere mensen in veel gevallen beschaamd zijn om vereeuwigd te worden bij hun koe of kar.

Lela, geimmigreerd naar Sint-Petersburg hier op bezoek bij haar moeder te Mele.

Lelas'nichten te Mele

cookasianmeal part 5

2009-10-09T08:16:00.000-07:00

Solguni.
Verse kaas met munt. Een typisch bergmaal.

cookasianherbs part 3

2009-10-09T08:14:00.000-07:00

surogaat voor safraan

Svanis-faction*!!

2009-10-09T08:05:00.000-07:00

Na afscheid te hebben genomen van mijn lieve gastfamilie reed ik dieper de bergen in richting Mestia en Usghuli. Verder dan Mestia waren ze met hun beton nog niet geraakt, maar dat deerde de overgetunede politiewagen, als in een Amerikaanse serie, niet. Ze hadden er blijkbaar lol in om mij die ochtend te volgen op de bergpas, en zo nu en dan hun speelgoedsirene banaal te laten loeien tegen de flanken van Mt Ushba en zijn grote broer Mt Shakra van meer dan 5000 meter. Kleine vervelende jongetjes die hun spel pas bij de top van de pas voor bekeken hielden. Op zich geen vuiltje aan de lucht, de politie wil maar al te graag buitenlandse toeristen helpen al was het maar voor hun tijd te doden. Zo hadden ze die ochtend Nicolas een Franse treinmachinist met zijn fiets in lift gegeven vanuit de andere veel steilere richting. Bij het uitladen had hij de essentiele vleugelmoer van zijn voorwiel in de oude Russische terreinwagen gelaten. Ik bewees hem een grote dienst het voor hem te halen in het politiebureel van Mestia, zo wisten de heren van mijn rit, en zetten koers in mijn richting.
In de avond bereikte ik langs een prachtige bergweg vol herfst Usghuli. De eeuwenoude plaats op een hoogte van 2200 meter is met zijn meer dan 20 verdedingstorens uit de vroege middeleeuwen niet zonder reden op de Unesco lijst van werelderfgoed geplaatst. Als koningen in een schaakspel, met paarden en koeien wel te verstaan, omringd door reuzen van bergen sta je meer dan schaakmat van deze bijzondere plaats. Via modderige koestraatjes langsheen schotelantennes (omdat ze toch ook tot hier de nog altijd aanhoudene Argentijnse soapserie zouden kunnen volgen...)kwam ik bij het hoogstgelegen huis aan bij Rolandi en Gouleizar, vrienden van onze betonmaker Gurami. Die dag hadden ze aardappelen gerooid van het land, de nagenoeg enige groente die op zulke hoogte kon gekweekt worden, samen met melk en vlees de enige ingredienten van hun bergmaal. Wanneer de zon werd geruild voor de maan kon je de winter hier al voelen, en was er van een tussenseizoen weinig sprake.
Van onder de wol keek uit over de torens,de bergen en een volle maan.

opweg naar Usghuli

Svantoren en toilet te Ushguli

In de schone plaats bij Rolandi en Gouleizar te Usghuli

Voorbij Usghuli

Ushba-beton

2009-10-09T07:40:00.000-07:00

prent Z. Cibira
Via onze wijnboer Giwi beleefde ik 2 geanimeerde dagen bij de Kvicianis' in een sprookjesdecor.
Gurami Kviciani was zijn neef en leidde er de betonfabriek te Becho op een letterlijke boogscheut van zijn huis. De kleine Nika zwaaide telkens naar de overkant waar ook zijn papa, Bacho werkte. Daar de mannen ganse dagen beton maakten voor de weg richting Mestia, zat ik er de 2 dagen met een huishouden vrouwen opgescheept, die er zich volop voorbereidden op de winter. Tomaten werden opgelegd, kruiden gedroogd en de mais, die er zich door de sneeuw van vorige week had bij neergelegd, werd binnengehaald. Op de foto zijn de dames mooi opgedaan, dit doen ze ook wanneer ze naar de stad gaan. Buiten het lippenrood en hun chique kledij verraadden meestal hun verweerde handen de andere kant van de medaille.

De Kvicianis' en ik

De nieuwe beton richting Mestia

cookasianherbs part 2

2009-10-09T07:37:00.000-07:00

pimpila

Anfang der svanbirge

2009-10-09T07:21:00.000-07:00

Holy svan-cow
Aanvang van de bergen te Jvari

En er zou sneeuw liggen in Svaneti.
Iedereen opweg naar deze mythische bergen had er mij voor gewaarschuwd, zo ik was in blijde verwachting van een nieuw avontuur.

Romantiek zonder de volle maan...
Stuwmeer te Pasna

Pilaria en haar koe in de ochtend

Mt Ushba (4700m) te Becho

cookasianmeal part 4

2009-10-09T07:13:00.000-07:00

Ghinkali. Het nationale maal bij uitstek wordt met de handen gegeten. De deegflappen zijn gevuld met varkensvlees en gekruid met kuleavi. Eerst bijt je er een gat in om er de heerlijke bouillon uit te slurpen anders is het gegarandeerd prijs op je schone hemd!

Op weg naar Svaneti.

2009-10-09T06:15:00.000-07:00

Bij valavond zette ik vanuit Kutaisi koers richting Tskaltubo, op aanraden van een coureur die ik in bij de wielerpiste had ontmoet. Het stadje was bekend om zijn heilzame bronnen. Grazende koeien en rottende beton aan de rand van Kutaisi badend in een prachtig licht, een weinig later ingeruild voor een volstrekte duisternis bij
het sanatorium dat gelegen was in het grote park met vergane monumenten uit betere tijden. De vrouwelijke staf vindt het de volgende ochtend, na een nacht vol heerlijk oud sovjetstof, blijkbaar de gelegenheid om met mijn komst een fles Champanskoje te kraken, om zo de regen die buiten met bakken uit de hemel hutst even te vergeten. Het gebouw bood ooit aan 100 mensen werk om de oudjes in een rustige omgeving van gezonde praktijken zoals kine te voorzien. De gangen ondraaglijk lang opweg naar de eetzaal.

Sanatorium Oazis

Langs rustig slechte wegen bij regen en tuinen vol Gurma een heerlijke herfstige vrucht richting de voet van de Svaneti-bergen gelegen tegen de grens die er geen was met Abchazie. Bij Khoni geniet ik van mijn zoveelste Ghinkali en Perenlimonade in het plaatselijk eethuis. Typisch voor deze zijn de aparte kamers waar kan getafeld worden, vriendelijk drinkende mannen wenken mij, wijselijk hou ik het bij de mijne.
Jonge mannen houden fier de wacht bij mijn fiets en begrijpen weinig van mijn plannen opweg naar de hoge bergen. Een van hen komt mij zelfs na het eten met zijn auto achter na gereden om mij een chique zonnebril in een doos zomaar kado te doen.
Het grijze weer heeft hier geen nood aan en ik zou dit anders ook voor geen geld van de wereld willen aannemen. Hun licht in de duisternis, hun fierheid om te delen.

Gurma te Khoni

landschap te Gandzja

Warmwaterbron te Sikhe

Het tekenen van de suikerpot in Lias'hotel

Gruzia Cycling Team

2009-10-09T05:49:00.000-07:00

In Tbilisi kon ik gelukkig bij de technieker van het nationale wielerteam terecht om er 2 nieuwe freinblokskes en een nieuwe binnenband te kopen
Nadien zet ik met een Marsutka, een plaatselijk busje koers richting Kutaisi, de tweede stad van Georgie, om me vandaar uit richting de eeuwige bergen van Svanatie te laten rijden.

Velodromi Tbilisi.
De auto van de sportdirecteur

Avenue Kutaisi.
Lada bij valavond.

Greetings from Kakheti

2009-09-28T04:51:00.000-07:00

Tussen Kondoli en Gremi,
een verloren kerk in de velden

Cookasianmeal part 3

2009-09-28T04:45:00.000-07:00

Frieten met koriandervinigrette en groene tomaten in het zuur.

Le vendange text.

2009-09-28T03:40:00.000-07:00

Sinds 2006 Ruslands'boycot van Georgische produkten, zijn nog slechts een drietal wijncooperatieven werkende in Gurdjaani, de overige, een dertigtal liggen er verlaten bij.
De wijnboer,Givi Quitoshwilli, bij wie ik meehielp met de oogst, levert elk jaar zijn wijn aan een restaurant in Gudauri, een dorp opweg naar de hoogste berg van Georgie, Kazbegi. Giwi heeft om die reden geen rechtstreeks gevolg omdat hij zijn wijn binnen Georgie levert. De wijngaarden worden geplukt in een 4-tal dagen, goed voor 60 ton druiven, die een kleine 40.000 liter wijn oplevert. De mooiste trossen worden verkocht op de markt bestemd voor winkels in de hoofdstad. Hij krijgt een halve lari per kilo druiven van extra kwaliteit, dit komt overeen met 20 eurocent.
Tussendoor een les in Georgische economie; ik kocht eergisteren in het museumhuis van de poeet Alexander Chavchavadze te Tsinandali, 1 CD met Georgische folk en een kookboek voor 50 lari, wat dus overeenkomt met 100 kilo druiven.
Het oogsten wordt gecompenseerd met de gemoedelijke sfeer, het genieten staat centraal, het vieren van de oogst, de druiven als het goud van hun velden.
Met roestige russische camions en afgeschreven camionetten van Duits schrijnwerkers of Hollandse loodgieters wordt hun goud van de velden naar huis gebracht, alles wordt handmatig geplet, lange uren voor haast geen geld.
Toch in de avond na de arbeid wordt nooit getoast op deze rijkdom, maar eerder op de oogst, het samen zijn en onze voorouders die we dierbaar zijn.
De Alaverdi-toast symboliseert de continuiteit van het leven. De schaal met wijn wordt aan iedereen, die het wil, rond de tafel doorgegeven en drinkt op zijn beurt de schaal in 1 teug leeg. Ook al worden er gigantsche hoeveelheden wijn verzet, het is niet het punt van het drinken om dronken te worden. De fierheid van de Georgier houdt dit onder controle, of de vrouwen die met scheve blikken naar hun mannen kijken en afvragen wie er naar huis zal rijden...
Gelukkig had ik er telkens mijn mooi opgemaakt bedje dat op mij wachtte, ik kan Giwi niet genoeg bedanken om deze vier mooie dagen dat ik met zijn familie,buren en vrienden doorbracht op het veld en rond de tafel.
Koenidauri riep hij me telkens lachend toe, de chacha, een heel straf goedje, van wat ooit druiven waren, zullen we thuis niet zomaar leegdrinken. De toast gebeurt nooit op 1 mens, want 1 mens is maar niets, 2 mensen is al iets beter, maar 3 4 5 6 7... veel beter!! Sakartivelo Gaumardjos!

Le vendange pitoresque

2009-09-28T02:03:00.001-07:00

Spiderman in the morning

Sourati

Alaverdi is de toast dat je iemand toewenst, de schaal wordt telkens doorgegeven en in 1 keer uitgedronken.

De geit wordt geslacht in de morgen voor s avond het einde van de oogst te vieren.

Vedra, vedra (Emmer, emmer!)
de oogstvocabularium

Gurdjaani/Gurdjeni

2009-09-24T12:26:00.000-07:00

De druivenpluk te Gurdjaani
De plaatsnaam is afgeleid van Gurdjeni wat druiven betekent in het Georgisch.
Even verwarrend als Gamardjobat/Gamerdjos.
Het eerste betekent goedendag, het tweede, proost...

Lili and the beautiful grapes

Makwala after picking

Cookasian meal part 2

2009-09-24T12:08:00.001-07:00

Soko/Champignons
heerlijk uit het bos, Teona zorgt voor de afwerking.

2926 meter

2009-09-23T02:05:00.000-07:00

Thusetian landscape
sinds 1978 ontsluit deze bergpas Thuseti.

Cookasian meal part 1

2009-09-23T01:58:00.000-07:00

Martswali
Spinazie,walnoten en look met garnituur van granaatappel (brotsoli), koud opdienen

Cookasian herbs part 1

2009-09-23T01:42:00.000-07:00

Kama/Dille

Kinzie/

Ohrahoesi/Bladpeterselie

Targona/

De ronde van Thuseti en Kakheti

2009-09-22T11:53:00.000-07:00

Omdat Thuseti, de andere meer oostelijker gelegen bergstreek,via de Acyntapas onmogelijk de bereiken was, ben ik zo weer riching Tbilisi afgezakt. Het was een moeilijk te rijmen rit die was gestart in de stille eeuwige bergen en eindigde in de hoofdstad vol toeters en uitlaatgasssen. Dit omvat in 1 adem Georgie, een land vol contrasten. De bouwwerf van drie jaar terug, toen ik hier voor het eerst was, stond nog steeds in de steigers. Ik kon er Joanna ontmoetten die vond hoe haar Polen zo de charme van chaos en onbevangenheid had verloren, en alsmaar meer op Duitsland begon te lijken. Hier lijkt deze weg nog ver weg, al zou het tij met de komende presidentverkiezingen in mei kunnen keren. De Georgier ligt hier alles behalve wakker van en geniet met volle teugen (lees eten en drinken) van elke dag.

Gurdjaani.
Begrafenismaal waarbij menig wordt getoast om de overledene.

Akmeta-Gurdjaani.
Givis vrolijke liederen opweg naar huis na een bezoek bij de schoonfamilie

Akmeta.
De dochters van de wijnboer,Nato en Teona bij de schoonfamilie.

Gurdjaani.
Nora ontcijfert mijn schetsboek.

Pshaveli.
Lia heeft mij perzikken en een paar kousen van Turkse makelij.

Omalo.
Soldaat met mijn fiets.

Zemo Omalo.
Oud Omalo in de ochtend.

Opweg naar Omalo.
En panne.

Opweg naar Omalo.
De groet van de herder.

Ujaarma.
Toast uit de augurkenbokaal.

Twee dagen later verliet ik Tbilisi langs menige waterwegen, daarmee bedoel ik dat de weg door menig meertjes en rivieren het wegdek vulden. Die eerste avond bereikte ik Ujarma in de hutsende regen via rijen verkleumde soldaten, alsof ze zegeloos van het slagveld terugkwamen en betekenisloos mijn pad kruisten. de eerste gastheer die zich bij het binnenrijden van het dorp aandiende onder het portaal van een verlaten cafe stond echt wel te wankel op zijn benen en ik deed alsof ik zijn dronken Russisch niet begreep. "Ti moj gost" riep hij herhaaldelijk na. Als bijna vanzelf diende een tweede gastheer inclusief een koe zich aan en was de verse koemelk heerlijk zacht en de chacha in een glazen bokaal waar ooit augurken hadden in gezeten niet te versmaden. Ik was tegen de boer nogal te enthousiast in gegaan op het verstaan van Russisch en na enkele glazen vlogen verhalen van bommen uit de tweede wereldoorlog nog even voorbij het boerenerf. "Hitler Kaput" en "auf wiedersehen" terwijl de vrouw mijn bedje opmaakte en de 2 zonen en tante naar een verschrikkelijke Argentijnse soapserie keken die gedubt was in het Georgisch en bol stond van onwaarschijnelijke dramas en melige romantiek. In de ochtend kwam de pas van 1600 meter over de Gombori-bergen richting de vlakte van Kakheti,de wijnstreek,als een tegendraads monster onder mijn wielen terecht. Toch het was maar een klein lief ding vergeleken met de pas richting Thusheti van net geen 3000 meter. Dit bospad kronkelde zich onbarmhartig langs de rotsige vallei bij de rivier tot er zich hogerop nog enkel koude en rotsen aandienden en er aan deze pas geen einde leek te komen.Enkele Lada Nivas en Kamaz-kamions gromden mij op mijn eenzame weg naar de top voorbij. Door de ochtendlijke regen, een erg slechte weg en platte banden bereikte ik pas bij schemer de eerste bewoning aan de andere kant van de berg. Een potsierlijk Zwitser aandoend hotel vol eigenaardige figuren ruilde ik die nacht in voor mijn tent. Omalo, bekend om zijn oude vestigingstorens waren de volgende dag prachtig in de ochtendmist, mijn zoektocht om melk, liep dood op het landingsveld voor helikopters, eerder een grasveld en wat roestige draad eromheen, waar de soldaat van wacht de halve kazerne optrommelde, tevergeefs om mijn musli van melk tevoorzien. Het is hier altijd wel een beetje Fanfare van honger en dorst, al weet de Georgische traditie hier meestal wel een antwoord op te geven in zijn vruchtbare valleien. Het grote probleem van Georgie is niet het ontbreken van grondstoffen maar eerder het organiseren van export. Sinds 2006, de grootste afzetmarkt, Rusland, het land economisch boycot, leven de meeste Georgiers van een heel karig loon.
De rijkelijk gevulde tafels zijn er daarom niet minder om. In Gurdjaani werd ik door Nora ontvangen in haar huis langs de grote weg richting Azerbadjan. Hier had Fanny een jaar gewoond toen ze in de bibliotheek van Gurdjaani werkte. De kippen op het erf als haar kinderen. Gisteren heb ik samen met de wijnboer Givi, de begrafenis van een buur bijgewoond. Het gebeuren startte bij het huis van de overledene waar de mannen op straat bijeenkwamem en de vrouwen binnen rouwden. De overledene werd in een open kist naar buiten gebracht gevolgd door zijn vrouw en dochters die hun verdriet onbeschaamd de vrije loop lieten. De stoet ging eerst richting de begraafplaats waar de iedereen die het wou de put hielp delven. Aan het banket, waar aan een lange tafel meermaals werd getoast op de overledene. De avond ervoor hadden we nog naar Nato, de dochter van de wijnboer, haar trouw op dvd gekeken, die in dezelfde plaats was doorgegaan. Het vieren van het leven en de dood volgt zich hier in gestaag tempo op. Van het oogsten van de druiven was tot nog toe weinig in huis gekomen. Maar Givi beloofde dat we'r morgen aan beginnen!!!

'ETERNAL IMAGES'

2009-09-16T11:41:00.000-07:00

En de weg liep op in de bergen, elk jaar...
Vrijdagochtend liet ik de gekte van de hoofdstad achtermij op zoek naar de eeuwige bergen. Via de grote weg richting Vladikavkaz, de hoofdstad van Noord-Ossetie nam ik ergens halverwege de afslag Shatili. Hier had ik 3 jaar geleden in een ijzeren barak die dienst deed als winkel en bakkerij mij te slapen gelegd. De bakkerin van dienst was er niet maar Tsito, de winkelier herkende me direkt. (ik op mijn beurt hem aan zijn grote oren) Het ijzeren barakje was vergeleken met 3 jaar geleden vervoegd met een fruitkraam. Ik kreeg er enkele appels en peren toegestopt, een nuttig ranstoen op een als maar steiler oplopende weg. Een dreigende lucht stortte zich in de vooravond op de weg in menige kleine riviertjes, tot ik het kleddernat voor bekeken hield en een dorp een grindpad hogerop naast de weg mij bij de plaatselijke dorpelingen vervoegde onder het overhellend golfplaten dak van het winkeltje te barisako. Het brood, een stuk kaas en 2 tomaten dat ik er kocht waren achteraf gezien overbodig. Terwijl enkele kinderen tussen de pijpestelen stapels schoolboeken van de bus haalden naar hun school te brachten werden enkele papieren gewisseld tussen de buschauffeur en een man in militair kostuum. Toen hij me met de wijsvinger tegen de keel tikkende gebaar gaf als antwoord op mijn vraag waar ik mijn tent kon zetten wist ik hoe laat het was. er was boter op het brood, zout op de tomaten en het hemelwater veranderd in vodka. Mijn kleren dampten boven het houtvuur,terwijl Mamuka Arbuli tevergeefs zijn tv van post veranderde, maar er was geen ontkomen aan, de bulderdende speech van de president van Georgia aka Shakasvilli werd door het strot geramd, alsof hij het einde van zijn leidersschap voelde naderen em menig mediakanaal tracht te bespelen om zijn georgisch huishouden te redden of beter zijn eigen vel. Gelukkig was er nog het Russische tv-kanaal die Benny hill-achtige sketchkes van slavische madammen met blote tetten toonde, terwijl er af en toe een windvlaag vol herfst door de bossen tegen het het houten huis tikte en er storing kwam op het toestel. Mamuka werkte aan de grenspost met Tsjtsjenie een stuk hogerop in de bergen vandiezelfde vallei richting Shatili. Hij vertelde me dat de Acyntapas van 3400 m al fietsend onmogelijk was, en dat ik de ganse weg terug zou moeten fietsen wilde ik de andere bergstreek,Thusheti, iets oostelijker, nabij de grens met Dagestan, bezoeken. Wanneer ik 2 dagen later opweg naar de Acyntapas, met een prachtig getekend papieren plannetje op het stuur, getekend door een kamperende Georgier in het extreemste punt van de vallei waar een 4maal4 kan geraken, op een hoogte van 1924 meter ik ineens op een hoogte van 1921 meter beland tussen het struikgewas, speelt zich een heimelijke coctail van Johan Bruyneels'val in de tour van 1991 en de woorden van de Georgische douanier Mamuka Arbula door mijn hoofd en het het besef dat ik op dit klote ezelspad voor geen meter op schiet en de 3400 meter nog verre van thuis waren. gelukkig waren het paard,de waren en zijn ruiter ongedeerd, ik zette mijn ezelspad verder op weg naar een bij eerste aanblik verlaten dorp, waar ik voor de regen schuil onder het dak van een bokrijkachtige ruine.
Deze keer komt er een echte ruiter op zijn paard toegesneld, hij woont het huis hogerop de bergflank en nodigt mij uit, mijn 2 zwaarste achtertassen belanden als gegoten aan het zadel van zijn wit paard, ik kan zijn tred onmogelijk volgen en binnen de korste keren verlies ik hem volledig uit mijn veld. Even maak ik de bedenking dat ik misschien te gauw mensen in vertrouwen neem en de rover in galop in zijn handen wrijft. Een weinig later zit ik in de voorplaats van die ruiter zijn rovershol tussen dierehuiden van grote hermelijnen en wolven,arendspoten en eten we muskusratachtig biefstuk in de achterplaats waar 2 ijzeren bedden en een petroleumlamp ons katapulteren in een tijd van voor de Franse revolutie. (ik denk dat ze toen ook al met buskruit schoten: het geweer lag te blinken in de voorplaats)De posters van p-magazine-achtige babes en de t-shirt van de broer van de ruiter,"Up to Istanbul-Champions Leauge 2005" konden dit sprookje niet doorprikken. Broer ging zijn patatten spoelen bij de rivier en maakte het vuur aan, ruiter vertrok bij valavond voor een onbekende missie die hem pas de volgende dag zou terugbrengen. Bijgevolg kon ik met broer de kamer delen. Hij rookte pure wiet die hij met gazettepapier rolde en keek oneindig lang in het vuur tot enkel de petroleumlamp nog enig licht in het rovershol gaf, zelfs de tijd tikte niet want geen van ons had deze bij hem. (Mijn kilometerteller buiten beschouwing gelaten die buiten op mijn fiets stond) Daarbuiten hadden ze als met bloemsuiker een melkweg gegooid dat het een lieve lust was en dronken heerlijk zoete thee van rozebottels voor het slapen gaan.
Van al die wiet bleef broer veel te lang naar mijn zin in zijn bed en liet ik een zak met worst en 2 blikken vis achter die ik 2 dagen eerder van veel te vriendelijke georgiers had gekregen waarmee ik in mutso had gekampeerd. Want het zou vooral mijn veel te zwaar geladen paard zijn dat me die dag nekte. De oude man een huis hogerop in het dorp, er waren 4 huizen in totaal waarvan 2 bewoond en 2 verlaten, was blij met mijn komst en voelde mijn fiets veel te zwaar voor de geplande tocht. Ik was nu reeds tot hier geraakt en bovendien zou het evenveel moeite kosten om nu terug te keren. Met fierheid toonde de man hoe hij hier leefde in een huis van leem en stro, inclusief de winter,het grote aardappelveld,de houtvoorraad en zijn door bergwinden verweerde gezicht logen er niet om. Zijn baseball-muts met het opschrift "Eternal Images" moeten jullie maar geloven. Nl. Ik had mijn batterij van mijn digitaal cameratje in Andys'kamer in Tbilisi gelaten en heb dus bijgevolg dit alles enkel op film vastgelegd. Een les in nederigheid, daarom zijn de bergen zo hoog.
Groeten terug vanuit Tiblisi, morgen richting Kakheti en zijn druiven
Karkat, het ga jullie goed.
Koen

het enige beeld van deze tocht,samen met de kampeerders Dato, Iraklio en Patrik te Mutso

Sourati

2009-09-10T13:15:00.000-07:00

Andy,Dato and me taking pictures (sourati) of eachother.

Le depart : Tbilisi

2009-09-10T12:24:00.000-07:00

Morgenochtend vertrek ik vanuit de hoofdstad Tbilisi naar Tusheti, de bergstreek in het uiterste noordoosten van Georgie waar de weg ons op een hoogte van meer dan 3000 meter tot vlakbij Tsjetsjenie en Dagestan voert.
Als we Dato,mountainbiker van de streek, mogen geloven, is dit één van Georgisch mooiste plekken om per fiets te bezoeken. Dato, leerde ik kennen, door Andy, an Englishman in Tbilisi who's Fanny's boyfriend, Fanny, le fille du sud (pres Marseille)die ik 3 jaar terug hier leerde kennen. Dus met mijn gat in de Georgische boter gevallen, heb ik er ongelooflijk veel zin om morgen dan echt van start te gaan.

This is not a Brooks but a real Puri-saddle!
(puri is het Georgisch voor brood)

Doch voorafgaand aan dit zacht als boter verhaal, gelieve rekening te houden met volgende zaken.
1. Zeg aan het meisje aan de desk in Brussels airport dat voor Georgie geen visum verreist is én dat je zeker terugkomt hoe leuk het daar wel misschien is, ook al heb je nog geen terugvlucht geboekt.
2. Gun de drugshonden in de Letse luchthaven ook eens iets, chocolade is niet genoeg...
3. Ga eenmaal op Georgische bodem niet op zoek naar een telefoonkabine, de taxichauffeur van dienst regelt dit wel voor u.
4.Gelukkig smaken de perenlimonade en chinkali smaken nog steeds hetzelde als drie jaar terug
5. Ook al doet het verhaal de ronde dat ze hier ooit in Tbilisi een speciale lift hebben gebouwd omdat Brjeznev tijdens zijn speechen altijd in zijn broek piste...

See you back on a higher level
Karkat

Trans Cookasian Tour voor beginners

2009-09-07T01:45:00.000-07:00

verdedingstorens uit de 13de eeuw te Mestia,Georgië

Met de 'Trans Cookasian Tour' zal ik de leegte die ik tussen de 2 fietstochten van resp. 2006 en 2008 liet, met een blik vol nieuwsgierigheid op vullen. 'Tour de Kaukaus' van 2006 bracht mij langs de klassiekere wegen doorheen Georgië,Armenië en Azerbadjan; de Grote Kaukasusrug kromde zich aan de horizon, maar een gezonde schrik om het grensconflict stelden het avontuur dieper in de bergen uit. 'De Zonde van de Zwarte Ree' van 2008 deden in het uiterste Oosten van het het 2de deel zonder Louise dit gigantische berggebied weer opdoemen als een onbereikbaar groot monster. Onbereikbaar, omdat de Russische ambassade mij deze maal negatief advies had gegeven om Sochi te bezoeken. Die stad, gelegen aan de Zwarte Zee met de hete adem van dat monster in zijn nek, stoomt zich nu klaar om de Olympische winterspelen van 2014 te organiseren.
Na de druivenoogst in het Oosten van Georgië gelegen Kakheti, zal ik via het afgelegen bergland in het Noorden de Zwarte Zee bereiken om vervolgens vanuit de kuststad Batumi, ergens halverwege de reis over de klotsende zee, en van horen zeggen daar bij horende kotstenden mee naar Sochi varen. Dit is de enige weg om over de Kaukasus te komen in de autonome rebublieken Teskarrië en Kabardino-Balkharië binnen de Russische federatie richting de hoogste berg van Europa, de Elbrus. En zeggen dat de route zich dan samen met deze berg van 5642 meter hoog naar 12 meter onder de zeespiegel zal laten rollen zoals de Wolga in de Kaspische zee... De beste landsschapsarchitect is een coureur. We zitten hier dan ook vlakbij de grens met Kazakhstan. Next stage: Tartarije! Not now! Het laatste deel van de reis brengt mij via diezelfde rivier richting het zwarte goud in de mijnen van het Oekrainse Donetsk. Op het einde van oktober zullen we ons al eens aan zo'n kolenstoof kunnen verwarmen, hopelijk staat Hansbekestation er tegen dan nog...